คนโบกรถกิโลที่สิบสาม

หลังเที่ยงคืน ผมขับรถกลับต่างจังหวัดคนเดียว ถนนสายรองมืดจนไฟสูงยังเหมือนส่องเข้าไปในหมอก ข้างหลักกิโลเมตรที่ 13 มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนโบกรถ เธอสวมเสื้อคอกระเช้าสีซีด อุ้มถุงผ้าดอกมะลิ บอกเสียงเบาว่า “ขอติดไปลงหน้าวัดโค้งมะขาม แค่ตรงนั้นก็พอ” ผมลังเล แต่ฝนเริ่มลงเม็ด จึงปลดล็อกประตูหลัง ระหว่างทาง เธอไม่พูดอะไร นอกจากฮัมเพลงกล่อมเด็กเก่า ๆ กลิ่นธูปเปียกฝนลอยเต็มรถ ผมชวนคุยว่าไปหาใคร เธอตอบเพียง “เขารออยู่ใต้ศาลา” พอถึงหน้าวัด ผมจอดเปิดไฟในรถ หันไปบอกว่าถึงแล้ว เบาะหลังว่างเปล่า ประตูยังล็อกอยู่ มีแค่ถุงผ้าวางบนพื้น ในถุงไม่มีมะลิ มีรูปถ่ายซีด ๆ ของรถผมเอง จอดคว่ำอยู่ตรงหลักกิโลเมตรที่ 13 ผมรีบติดเครื่อง แต่กระจกหลังค่อย ๆ เป็นฝ้า มีนิ้วเขียนจากด้านในว่า “คราวนี้ถึงบ้านแล้ว” แล้วเสียงฮัมเพลงก็ดังมาจากเบาะคนขับ ข้าง ๆ หูผม