รูปถ่ายใบที่สิบสาม

ผมได้กล้องฟิล์มเก่าจากตลาดนัดหลังวัด คนขายบอกว่าเหลือฟิล์มอยู่สิบสองใบพอดี คืนแรกผมลองถ่ายเล่นในบ้าน หลังงานศพยายเพิ่งผ่านไปสามวัน บ้านยังมีกลิ่นธูปติดผ้าม่าน ผมถ่ายหิ้งพระ ทางเดิน ห้องครัว เก้าอี้โยกของยาย รวมทั้งหมดสิบสองครั้ง เสียงชัตเตอร์ครั้งสุดท้ายดังแปลก ๆ เหมือนมีคนถอนหายใจข้างหู

เช้าวันต่อมา ผมเอาฟิล์มไปล้าง ร้านโทรมาบอกว่า “ได้สิบสามรูปนะครับ” ผมหัวเราะ คิดว่าเขานับผิด แต่พอรับรูป มือผมเย็นทันที สิบสองใบแรกเป็นภาพที่ผมถ่ายจริง เพียงแต่ทุกใบมีเงาผู้หญิงแก่ยืนอยู่ไกล ๆ ตรงมุมมืด ใบแรกอยู่หน้าประตู ใบต่อมาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

ใบที่สิบสามไม่ได้ถ่ายจากกล้องของผม มันเป็นภาพผมนั่งดูรูปอยู่บนเตียง ในมือกำลังถือรูปใบที่สิบสามนี้เอง ด้านหลังผม ยายนั่งอยู่บนเก้าอี้โยก ยิ้มให้กล้อง

ใต้ภาพมีลายมือสั่น ๆ เขียนว่า “ถ่ายครบแล้ว เหลือแค่กลับมาอยู่ในรูป”

ตอนนี้ผมหาร่างตัวเองในกระจกไม่เจอแล้ว มีแต่ภาพถ่ายใบหนึ่งสะท้อนกลับมาแทน