หมาหอนคืนศุกร์ 13

คืนศุกร์ที่ 13 ฝนพรำลงมาตั้งแต่หัวค่ำ หมู่บ้านหนองไทรเงียบงัน ราวกับถูกผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับไว้ ยายแช่มเคยเตือนไว้เสมอว่า หากหมาทั้งหมู่บ้านหอนพร้อมกันหลังเที่ยงคืน ห้ามใครขานรับเด็ดขาด เพราะเสียงหอนนั้น...ไม่ได้หอนให้คนเป็น

พอถึงตีหนึ่ง เรื่องที่ยายแช่มว่าก็เกิดขึ้นจริง

หมาหน้าวัด หมาใต้ถุนบ้าน หมากลางทุ่ง ต่างพากันหอนยาวเป็นเสียงเดียวกัน เสียงนั้นต่ำลึก ลากยืดจนกระจกหน้าต่างสั่นระริก ผมนอนกอดผ้าห่มแน่น ฟังแม่พึมพำบทสวดเบา ๆ อยู่ข้างกาย

แล้วจู่ ๆ เสียงหอนทั้งหมดก็หยุดลงพร้อมกัน

ความเงียบกดทับอยู่ไม่กี่อึดใจ ก่อนจะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

ตามมาด้วยเสียงของพ่อ ผู้จากไปเมื่อปีก่อน

“เปิดให้พ่อหน่อย หนาวเหลือเกิน”

แม่หน้าซีดเผือด ส่ายหัวทั้งน้ำตา แต่เสียงนอกประตูยังเรียกชื่อผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนที่ผมเคยจำได้ ผมเผลอขยับปาก เกือบจะตอบกลับไป

ทันใดนั้น หมาดำของบ้านก็พุ่งชนประตูสุดแรง เห่าใส่เงามืดที่ลอดผ่านช่องไม้ด้านล่างเข้ามา

เงานั้นไม่มีเท้า

มีเพียงหางยาวลากไปมากับพื้น

เช้าวันต่อมา หมาดำตายอยู่หน้าประตู ดวงตาเบิกโพลงค้าง ใต้เล็บของมันมีเศษผ้าขาวติดอยู่ คล้ายผ้าห่อศพที่ถูกฉีกขาด

แม่บอกว่า เราโชคดีที่คืนนั้นไม่มีใครขานรับ

แต่ตั้งแต่นั้นมา ทุกคืนศุกร์ที่ 13 ผมจะได้ยินเสียงหมาหอนดังมาจากใต้เตียง และได้ยินเสียงพ่อกระซิบอยู่ในผ้าห่มว่า

“คราวนี้...ลูกตอบพ่อแล้วนะ”