ห้อง 13 เสียงหัวเราะตอนตีสาม

เรื่องนี้ถูกส่งมาจากคุณผึ้ง ขออนุญาตเล่าในชื่อสมมติ และขอไม่ระบุชื่อโรงแรมกับจังหวัด เพราะสถานที่นั้นยังเปิดให้บริการอยู่บางส่วน

คุณผึ้งเล่าว่า เมื่อหลายปีก่อน เธอกับเพื่อนร่วมงานต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อจัดงานสัมมนา โรงแรมที่บริษัทจองไว้เป็นโรงแรมเก่าริมถนนสายหลัก ตัวตึกสูงไม่มาก แต่ยาวลึกเข้าไปเหมือนตึกแถวที่ถูกต่อเติมหลายครั้ง ผนังด้านนอกทาสีครีมซีด ๆ มีรอยน้ำฝนไหลเป็นทางดำลงมาจากขอบหน้าต่าง

คืนแรก ทุกคนแยกย้ายเข้าห้องพักหลังเลิกงานเลี้ยง คุณผึ้งได้ห้อง 13 อยู่ชั้นสองสุดทางเดิน พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ยื่นกุญแจให้เธอช้ากว่าคนอื่นนิดหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า

“ถ้าได้ยินอะไรตอนกลางคืน ไม่ต้องเปิดประตูนะคะ”

คุณผึ้งคิดว่าเป็นมุกของโรงแรมเก่า หรือไม่ก็พนักงานแกล้งขู่เล่น เธอหัวเราะรับแล้วลากกระเป๋าขึ้นไปชั้นสอง

ทางเดินชั้นนั้นปูพรมสีแดงคล้ำ ไฟติด ๆ ดับ ๆ อยู่สองดวง กลิ่นอับเหมือนผ้าชื้นกับไม้เก่าคละกัน ห้อง 13 อยู่ห้องสุดท้ายติดบันไดหนีไฟ บนประตูมีเลข 13 เป็นแผ่นทองเหลืองหมองจนแทบอ่านไม่ออก

ภายในห้องดูปกติ เตียงเดี่ยวสองเตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง และหน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นหลังคาตึกเก่าข้าง ๆ แอร์เสียงดังนิดหน่อย แต่พอรับได้ คุณผึ้งอาบน้ำแล้วนอนเกือบเที่ยงคืน

เธอตื่นขึ้นมาเพราะเสียงหัวเราะ

ไม่ใช่เสียงดังมาก แต่ชัดเจนพอจะทำให้ลืมตาทันที

เป็นเสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะคิกคักอยู่หน้าประตู

คุณผึ้งคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู เวลา 03:00 น. พอดี

ตอนแรกเธอคิดว่าอาจมีครอบครัวพาเด็กมาพัก แต่เสียงหัวเราะนั้นแปลก มันดังใกล้ประตูมาก เหมือนเด็กยืนเอาหน้าชิดบานไม้ แล้วหัวเราะใส่ช่องใต้ประตู

คิก… คิกคิก…

จากนั้นมีเสียงเหมือนลูกบอลยางกระเด้งเบา ๆ ตามทางเดิน

ตุบ… ตุบ… ตุบ…

เสียงหยุดตรงหน้าห้อง 13

คุณผึ้งนอนตัวแข็ง ไม่กล้าขยับ เธอนึกถึงคำเตือนของพนักงานขึ้นมาทันที: ถ้าได้ยินอะไรตอนกลางคืน ไม่ต้องเปิดประตู

ผ่านไปไม่ถึงนาที เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้อยู่หน้าประตู แต่อยู่ในห้อง

อยู่ปลายเตียงอีกฝั่งหนึ่ง

คุณผึ้งค่อย ๆ หันหน้าไปมอง เตียงข้าง ๆ ว่างเปล่า ผ้าห่มยังพับเรียบร้อย แต่ตรงพื้นใกล้ปลายเตียงมีเงาเล็ก ๆ คล้ายเด็กนั่งยอง ๆ อยู่ในมุมที่แสงไฟหัวเตียงส่องไม่ถึง

เธอบอกตัวเองว่าเป็นเงาจากเก้าอี้ เป็นเงาจากกระเป๋า เป็นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่คน

แล้วเสียงเด็กกระซิบขึ้นมาเบามาก

“พี่เห็นหนูไหม”

คุณผึ้งหลับตาแน่น สวดมนต์ในใจเท่าที่นึกออก พยายามหายใจให้เบาที่สุด เสียงหัวเราะคิกคักวนอยู่รอบห้อง เหมือนมีเด็กวิ่งเท้าเปล่าบนพรม ทั้งที่พื้นในห้องเป็นกระเบื้องเย็นเฉียบ

จากนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…

สามครั้งช้า ๆ

เสียงผู้หญิงจากนอกห้องพูดตามมา

“คุณลูกค้า เปิดประตูหน่อยค่ะ มีของตกอยู่หน้าห้อง”

น้ำเสียงเหมือนพนักงานโรงแรม แต่คุณผึ้งรู้สึกว่ามันเรียบเกินไป เรียบเหมือนคนพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ มานานมาก เธอไม่ตอบ ไม่ลุก ไม่ขยับ

เสียงเคาะดังอีกสามครั้ง

แล้วเสียงเด็กหัวเราะก็ดังซ้อนขึ้นใกล้หู

“เปิดสิ พี่เปิดสิ”

คุณผึ้งบอกว่า ตอนนั้นเธอได้กลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ ลอยมา ทั้งที่ในห้องไม่มีอะไรเกี่ยวกับเด็กเลย กลิ่นนั้นหวานและเย็น จนขนแขนลุกไปหมด

เธอนอนหลับตาอยู่อย่างนั้นนานเท่าไรไม่รู้ เสียงหัวเราะ เสียงเคาะ และเสียงลูกบอลค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน จนทุกอย่างเงียบสนิท

พอเช้า คุณผึ้งรีบลงไปแจ้งขอเปลี่ยนห้อง พนักงานหน้าเคาน์เตอร์คนเดิมไม่ได้ถามเหตุผล แค่เงยหน้ามองเธอแล้วถอนหายใจเบา ๆ

“ได้ยินเสียงเด็กใช่ไหมคะ”

คุณผึ้งพยักหน้าแทบจะร้องไห้ พนักงานจึงเล่าให้ฟังว่า โรงแรมนี้เคยมีเรื่องเล่ามานานแล้วเกี่ยวกับห้อง 13 แต่ไม่มีใครพูดชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น บางคนว่าเคยมีครอบครัวหนึ่งมาพักแล้วเด็กหายไปในคืนฝนตก บางคนว่าเสียงนั้นเริ่มมีหลังจากโรงแรมต่อเติมปีกอาคารใหม่ทับพื้นที่เก่า แต่ทั้งหมดเป็นเพียงคำบอกเล่าที่ไม่มีใครยืนยันได้

ที่แน่ ๆ คือ แขกหลายคนที่พักห้อง 13 มักตื่นตอนตีสาม ได้ยินเสียงเด็กหัวเราะ เสียงลูกบอลกระเด้ง และเสียงคนขอให้เปิดประตู

พนักงานย้ำว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออย่าเปิดประตู เพราะเคยมีแขกบางรายเปิดออกไป แล้วพบว่าทางเดินว่างเปล่า แต่หลังจากคืนนั้น แขกคนนั้นจะฝันเห็นเด็กผู้หญิงคนเดิมตามกลับไปที่บ้านอยู่หลายคืน

คุณผึ้งได้ย้ายไปห้องชั้นล่าง และคืนนั้นเธอนอนเปิดไฟจนเช้า ก่อนเช็กเอาต์กลับกรุงเทพฯ ทันทีหลังจบงาน

หลายเดือนต่อมา เธอบังเอิญเจอเพื่อนร่วมงานที่เคยพักโรงแรมเดียวกันในทริปหลัง เพื่อนคนนั้นเล่าให้ฟังว่า โรงแรมเปลี่ยนเลขห้องใหม่แล้ว ห้อง 13 ถูกเปลี่ยนเป็นห้อง 12A

คุณผึ้งนึกว่าเรื่องคงจบ แต่เพื่อนกลับบอกประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอเย็นวาบไปทั้งหลัง

“เขาเปลี่ยนเลขห้องก็จริง แต่เสียงหัวเราะยังดังหน้าห้องเดิม ทุกคืนตอนตีสามเหมือนเดิม”

ตั้งแต่นั้นมา คุณผึ้งไม่ยอมพักห้องสุดทางเดินในโรงแรมเก่าอีกเลย และทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเด็กหัวเราะในที่พักแปลก ๆ เธอจะเช็กเวลาก่อนเสมอ

เพราะถ้าเป็นตีสามพอดี… เธอจะไม่ลุกไปเปิดประตูเด็ดขาด