ห้อง 13 ที่ไม่มีผู้เช่า
ทุกคืนหลังตีสาม ประตูห้อง 13 จะมีเสียงเคาะเบา ๆ ทั้งที่ห้องนั้นถูกล็อกจากด้านนอกมานานหลายปี
ห้อง 13 ที่ไม่มีผู้เช่า
นี่คือบันทึกเรื่องราวจากผู้ดูแลหอพักเก่าแห่งหนึ่งในซอยลึก...
ห้องหมายเลข 13 ตั้งอยู่สุดทางเดินชั้นสาม มันเป็นห้องเดียวที่ถูกปิดตายด้วยแม่กุญแจสนิมเขรอะจากภายนอกมานานหลายปี ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเจ้าของตึกถึงห้ามเปิดห้องนี้ และไม่มีใครกล้าถาม
แต่ผู้เช่าห้องข้างๆ มักจะย้ายออกหลังจากอยู่ได้ไม่เกินสองสัปดาห์ ทุกคนบอกเหมือนกันหมดว่า... "ทุกคืนหลังตีสาม จะมีเสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้งดังมาจากข้างในห้อง 13"
*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...*
เสียงนั้นไม่ได้ดังกระแทกกระทั้น แต่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนมีใครบางคนพยายามเรียกร้องความสนใจ บางคืนก็มีเสียงขูดขีดขอบประตูไม้เหมือนคนกำลังใช้เล็บกรีด
เจ้าหน้าที่คนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานเคยพยายามเอาหูไปแนบประตูตอนตีสามครึ่ง... เขาบอกว่าเขาไม่ได้ยินเสียงเคาะ แต่เขาได้ยินเสียงกระซิบแหบพร่าพูดประโยคซ้ำๆ ว่า...
*"เปิดให้หน่อย... ข้างในมันมืด..."*
ความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็นที่ผ่านการตรวจ
แฟ้มหลอนที่เกี่ยวข้อง
เสียงเรียกจากใต้ต้นไทร
คืนเดือนดับ ภพหลงเข้าไปในวัดร้าง และได้ยินเสียงของเปรตที่รู้ความลับซึ่งเขาไม่เคยบอกใคร
รูปถ่ายใบที่สิบสาม
ผมได้กล้องฟิล์มเก่าจากตลาดนัดหลังวัด คนขายบอกว่าเหลือฟิล์มอยู่สิบสองใบพอดี คืนแรกผมลองถ่ายเล่นในบ้าน หลังงานศพยายเพิ่งผ่านไปสามวัน บ้านยังมีกลิ่นธูปติดผ้าม่าน ผมถ่ายหิ้งพระ ทางเดิน ห้องครัว เก้าอี้โยก
นางตานีใต้แสงจันทร์ดับ
หลังเที่ยงคืน คนแก่ในบ้านหนองสาบานห้ามใครเดินผ่านสวนกล้วยท้ายวัด เพราะมีต้นกล้วยตานีต้นหนึ่งไม่เคยออกเครือ แต่ทุกคืนวันพระจะมีเสียงผู้หญิงฮัมเพลงกล่อมเด็กดังมาจากกาบใบ
หมาหอนคืนศุกร์ 13
คืนศุกร์ที่ 13 ฝนพรำตั้งแต่หัวค่ำ หมู่บ้านเงียบเหมือนถูกคลุมด้วยผ้าดำ ยายแช่มเคยบอกว่า ถ้าหมาทั้งหมู่บ้านหอนพร้อมกันหลังเที่ยงคืน ห้ามใครขานรับเด็ดขาด เพราะมันไม่ได้หอนใส่คนเป็น